کدام گرافیت بهتر یا گرافیت کربن است؟
بیایید با عملکرد و برنامه های آنها شروع کنیم!
گرافیت و گرافیت کربن هر دو ماده کربن در طبیعت هستند ، اما ویژگی های کاملاً متفاوتی را در کاربردهای صنعتی نشان می دهند. گرافیت ، به عنوان یک ماده کریستالی طبیعی که به طور طبیعی رخ می دهد ، دارای یک ساختار لایه بندی معمولی است. در حالی که گرافیت کربن یک ماده مصنوعی است ، که با ترکیب گرافیت با یک اتصال کربن در دمای بالا تشکیل می شود و از ویژگی های دوگانه گرافیت و کربن آمورف برخوردار است.
در زمینه هدایت الکتریکی و حرارتی ، گرافیت طبیعی با خلوص بالا مزایای غیرقابل مقایسه را نشان می دهد. ساختار شبکه آن کامل است و تحرک الکترونی آن زیاد است ، بنابراین به ماده ای ترجیح داده شده برای اجزایی مانند الکترودهای منفی باتری لیتیوم و برس تبدیل شده است. با این حال ، گرافیت کربن به دلیل منطقه آمورف تشکیل شده توسط چسبنده ، دارای هدایت الکتریکی کمی پایین است ، اما هنوز هم به دلیل کم هزینه بودن ، جایی برای کاربرد در زمینه الکترودهای معمولی دارد.
از نظر مقاومت در برابر دمای بالا و عملکرد روغن کاری ، ویژگی های لغزش لایه ای از گرافیت آن را به عنوان یک انتخاب ایده آل برای روان کننده های درجه حرارت بالا تبدیل می کند ، اما گرافیت کربن دارای ساختار متراکم تر است و در زمینه مهر و موم های مکانیکی عملکرد خوبی دارد. حلقه های آب بندی گرافیت کربن در تجهیزات صنعتی مدرن می توانند در برابر شرایط فشار بالا مقاومت کنند و از خودآزمایی خوبی برخوردار باشند ، این تعادل است که با گرافیت خالص دستیابی به آن دشوار است.
صنعت هسته ای به ویژه قابل توجه است ، جایی که قابلیت اعتدال نوترون با خلوص بالا ، آن را به یک ماده اصلی برای راکتورها تبدیل می کند ، در حالی که گرافیت کربن به دلیل مشکلات ناخالصی صلاحیت ندارد. این تفاوت به وضوح نشان می دهد که انتخاب مادی هرگز قضاوت ساده ای از خوب یا بد نیست ، بلکه یک مسابقه دقیق بین عملکرد و شرایط کار است. فقط با درک تفاوت در ریزساختارهای این دو می توان بهینه ترین کاربردهای صنعتی را بدست آورد.